Je had vandaag drie dingen gepland: een aanbod afwerken, vijf berichten beantwoorden en een Instagram post schrijven die al een week op je lijst staat. Om 14u heb je al één van de drie af en de paniek begint op te komen, want over een dik uur moet je naar de schoolpoort en dan stopt het werken. Dan ben je mama. En morgen begint de lijst gewoon opnieuw, met daar nog twee extra taken bovenop.

Je rekent in je hoofd: als ik dit niet afkrijg, haal ik mijn omzetdoel deze maand niet. En als ik mijn omzetdoel niet haal, moet ik misschien… Je durft de zin niet eens af te maken. Stoppen. Kiezen. Want zo voelt het soms, alsof het bedrijf of de kinderen moeten winnen en er geen derde optie bestaat.

Dus duw je door, je antwoordt nog snel een berichtje aan de schoolpoort. Je denkt tijdens het spelen met je kinderen aan die ene zin die nog niet goed klinkt in je Instagram post. En ’s avonds, als ze slapen, lig jij nog te malen over wat je vandaag niet ‘goed genoeg’ deed.

• Je voelt je schuldig tegenover je kinderen omdat je hoofd er niet altijd bij is
• Je voelt je schuldig tegenover je bedrijf omdat je ‘niet genoeg’ doet zodra je bij hen bent
• Je bent bang dat rust nemen betekent dat je achterop raakt op je omzetdoelen
• Je hoofd stopt niet, zelfs niet op de momenten dat je het meest zou willen dat het stopt